Terschelling-2

 

Vertrek van Andre: 8 jaar in een grote geluksfabriek

18-05-2018

Andre-2-kleinHet is zover. Op 31 mei 2018 – 8 jaar, 1 maand en 12 dagen na m’n eerste – is het m’n laatste dag op het kantoor van Wielewaal. Het is tijd om uit te vliegen, m’n enthousiasme achterna te gaan en ruimte te maken voor nieuw bloed. Maar man, wat zal dat raar zijn. Een zomer zonder telefoon. Een zomer zonder in gedachten op minimaal 5 verschillende plekken tegelijk te zijn, bij minstens zoveel RAP’pers met minstens zoveel uitdagingen. Een zomer zónder het plichtsbesef dat zegt dat ik na dat tweede witbiertje op een zonnig terras echt met minder goeie ideeën kom of minder goeie vragen stel;). – Ik kijk enórm uit naar zo’n zomer. Maar juist in die zomer ga ik jullie ook enorm missen.

In 8 jaar tijd is Wielewaal een ‘way of life’ geworden. Tijdens m’n achterwachtperiodes sta ik op en ga ik slapen met Wielewalers in gedachten. Voor de tijd van de smartphone wist ik bij al m’n vrienden de wachtwoorden van laptops om ‘even iets op te zoeken voor werk’. Op feestjes, in de kroeg, tijdens het sporten, in het park, op vakantie, bij vrienden en familie was ik ook altijd een beetje bezig met wat er precies gebeurde op de locaties. Als er activiteiten waren, stond ik altijd een beetje ‘aan’.

Wielewaal was een onderdeel van mijn leven, en mijn leven werd een onderdeel van Wielewaal. Mijn eigen reizen mocht ik ombouwen tot vakantiebestemmingen – een roadtrip langs de westkust van Amerika, een campingtrektocht door Europa, een buitensportvakantie in Oostenrijk – mijn hobby’s gingen geld opbrengen als sponsorevenementen – 3 DamTotDams, 2 MudMasters en heel veel enthousiaste vrijwilligers hebben bij elkaar ongeveer 1 volledige rolstoelbus gefinancierd – en mijn vrienden werden Wielewalers (waaronder twee van m’n beste maatjes – van wie er één nu inmiddels een paar maanden een Wielewaalbaby heeft – en sinds deze winter zelfs m’n kleine nichtje). Ik mocht duizend verschillende dingen doen bij Wielewaal – vakanties verzinnen, producten ontwerpen, gidsen maken, beleid schrijven, websites ontwerpen, trainingen ontwikkelen – en precies dat heeft het zo lang zo leuk gemaakt. Dat, en de mensen. En eigenlijk: vooral de mensen.

Als mensen de afgelopen 8 jaar vroegen waar ik werkte en wat ik precies deed, had ik daar altijd even voor nodig. “Een soort D-reizen voor mensen met een handicap. Het kleine zusje van De Zonnebloem, maar dan leuker en met jongere mensen. De meest enthousiaste zorginstelling die er is.” Maar eigenlijk zijn we gewoon een grote geluksfabriek.

Andre-1-kleinHet zijn de gekke en de mooie momenten die me bijblijven. Op vrijdagmiddag invallen op een logeerweekend omdat er twee vrijwilligers niet konden komen, van plan zijn om op zaterdagochtend te stoppen en uiteindelijk op zondagavond pas met nieuwe vrienden naar huis gaan. Functioneringsgesprekken voeren in een ballenbad (met een biertje) of in een botsautootje. Of het laten leiden door deelnemers. Op vrijdagmiddag op het ienie-ministukje gras voor kantoor de e-nor-me Pinkpoptenten voor het eerst opzetten, om te kijken of alle materialen er waren – en om ze na het volgende weekend te drogen te hangen aan de bomen bóven het magazijn (waarom dachten we ooit dat dat een goed idee was?). Slapen op kantoor, onder een bureau, omdat dat de donkerste plek was, en omdat ik die gids toch echt voor 9 uur ’s ochtends bij de drukker wilde hebben en ik om half zes ’s nachts niet meer naar huis ging rijden. Een workshop geven aan RAP’pers over hoe je je eigen kwetsbaarheid kunt gebruiken om vrijwilligers in hun kracht te zetten – die workshop dúrven geven omdat je anderere Wielewalers om je heen hebt die je vertrouwen en zeggen dat het een goed idee is. Samen met kantoor- en MT-collega’s drie weken van tevoren naar de deelnemers en vrijwilligers van een vakantie kijken die eigenlijk niet door kan gaan en samen tóch een manier verzinnen waarop het wel kan – en dan een paar weken later horen hoe fantastisch die vakantie is geweest. Slagroomgevechten op vakanties. Heel. Veel. Slagroomgevechten. Waarom precies? Omdat het kon, denk ik. Net zoals het blijkbaar kon om op een vakantie in een Minionpak gehesen te worden en een dag lang door een pretpark te wandelen (ja, dat geeft meer bekijks dan ik dacht). Ik kom nog ‘ns helpen;). – Ja, eigenlijk. Ik kom nog ‘ns helpen.

Andre-3-kleinCollega’s met wie je tijdens een MudMasters worstelt in de modder, die je op hun rug nemen tijdens de ‘buddy carry’ of wiens hand je vasthoudt als je het water in wordt ‘ge-executiond’, voelen echt niet meer als alleen collega’s. Net zoals degene die je aanspreekt op een instructiedag, om ‘heel even met je te sparren’ en van wie je na een uur op een muurtje in de gang angst, hoop, tranen en schaterlachen hebt gehoord. En vrijwilligers die je als onervaren student/juf/IT’er/… binnen ziet komen, die je traint om voor het eerst mee te gaan als A en die je dan na 8 jaar nog steeds als écht goede R ziet genieten van hoe mooi het kan zijn om deelnemers en vrijwilligers een unieke ervaring te geven, die blijven je bij. Ook als ze even niet aan het RAP’pen zijn. En ook als ik niet meer op kantoor werk.

Alles wat ik anderen de afgelopen jaren heb proberen te leren, heb ik eerst zelf geleerd. De BHV-instructeur die me leerde om leiding te geven vanaf een stoeptegel, om zo zelf niet alles te doen en vooral overzicht te houden – wat ik later leerde aan RAP’pers. De leraar die me liet zien dat angst een prima richtinggever is, zo lang we er maar niet van weg lopen maar er juist naar toe, om datgene te doen wat we moeilijk vinden – wat precies datgene is wat we van elke nieuwe vrijwilliger vragen. Of gewoon, uit ervaring, dat iedereen altijd z’n best doet om het goed te doen voor onze deelnemers, ook als ze dat op een manier doen waarvan ik me daarvoor echt niet voor kon stellen dat dat een goed idee zou kunnen zijn.

Andre-4-kleinWielewaal is onder m’n huid gaan zitten. De plekken, de mensen, de ervaringen; het zijn delen geworden van wie ik ben. En dat betekent dus dat ik heel veel dingen enorm ga missen, maar ook dat dat eigenlijk niet hoeft, omdat ik het bij me draag.

Over bij me dragen gesproken: m’n telefoon staat dus uit vanaf 1 juni, wat betekent dat je dat nummer met al die drieën mag wissen; dat scheelt de volgende eigenaar nachtelijke belletjes;). Maar laten we elkaar niet uit het oog verliezen, live of in ieder geval via Facebook of LinkedIn. Misschien tot ooit, maar ik hoop in ieder geval alvast dat je een te gekke Wielewaalzomer krijgt!

 

Wil je Andre nog een berichtje sturen? Dan kun je hem tot 31 mei nog bereiken via andre@wielewaal.nl.

 
ISO 9001 HKZ  
       
Oproepen
Vrije plaatsen reisleiders en verpleegkundigen
15-06-2018

Vrijwilligers gezocht komende tijd
11-06-2018

Vacature: verpleegkundige logeerweekenden
18-05-2018

Stage / vrijwilligersopdrachten Communicatie
10-04-2017

meer oproepen... 
Nieuws
Brochures online
15-06-2018

Wielewaal 500ste lid kennisgemeenschap KICK-protocollen
15-06-2018

Pleegpraktijkavond
20-05-2018

Vertrek van Andre: 8 jaar in een grote geluksfabriek
18-05-2018

meer nieuws... 
Vakantiebelevenissen
10x aan je cv werken in 1 week
08-06-2018

Waterpret in Soest
07-06-2018

Lente op een kinderthemaweek
20-03-2018

Zorg met een glimlach van oor tot oor
15-03-2018

meer belevenissen...